اگرچه با دل پر حسرت از جهان رفتی

تو را چه جای نمودند در نشیمن قدس

که بی توقف ازین تیره خاکدان رفتی

درین قضیه تو را نیست حسرتی که مراست

مراست غم که شدم ساکن جحیم فراق

تو را چه غم که سوی روضه جنان رفتی

ز رفتن تو من از عمر بی نصیب شدم