مراست غم که شدم ساکن جحیم فراق

که بی توقف ازین تیره خاکدان رفتی

درین قضیه تو را نیست حسرتی که مراست

اگرچه با دل پر حسرت از جهان رفتی

تو را چه غم که سوی روضه جنان رفتی

ز رفتن تو من از عمر بی نصیب شدم

سفر تو کردی و من در جهان غریب شدم