جز آشیان غمم هیچ جا نشیمن نیست

دگر ز پرتو خورشید و نور ماه چه فیض

مرا که بی مه روی تو دیده روشن نیست

شکسته بال نشاطم چنان که تا یابد

چو بحر بر سر از ان کف زنم که از کف من

دری فتاده که در هیچ کان و معدن نیست

از آن به بانک هزارم که رفته از چمنم