زاتش هستی نشد روشن درین تاریک بوم

ای فلک کز جور و بیدادست و کین بنیاد تو

عیش را بنیاد کندی وای از بیداد تو

شمع تابانی که دورانش نکشت از باد تو

تیشه بیداد و ظلمت ریشه مخلوق کند

پیش خالق می برند اهل تظلم داد تو