هرکجا گنجی که دُرنامنه وجودش پاس داشت

می برد بیداد از حد لیک از امداد تو

مهلت یک تن نداد از کودک و برنا و پیر

مرگ بی مهلت که هست اندر جهان جلاد تو

شد به خاک تیره یکسان در خراب آباد تو

خاصه گنج مخزن عصمت که دُرنامنه زمان

از کمال احتجابش خواند ناموس زمان