آتش افتد در جهان کز خامه آرد بر زبان

هم برادر همچو آتش گشت خاکستر نشین

شیره جان در تن همشیره ها شد زهر ناب

کز شراب مرگ شد تلخ آن لب چون انگبین

سوز آن مادر که بیند مرگ فرزندی چنین

خانه تا می کرد روشن روی آن شمع طراز

خاک صد غمخانه از اشگ قبایل شد عجین