وقت رفتن چشم پر حسرت چو بر هم می نهاد

سوز آن مادر که بیند مرگ فرزندی چنین

خانه تا می کرد روشن روی آن شمع طراز

خاک صد غمخانه از اشگ قبایل شد عجین

آتش اندر خشک و تر زد از نگاه آخرین

آستین از کهکشان بر چشم تر ماند آسمان

بر جهان افشاند چون آن پاکدامان آستین