این چه وقت برگ ریز نخل نو خیز تو بود

کاین چنین بیگه برآرد دود از گلزار تو

پیچد آنگه در کفن سرو قصب پوش تو را

یکسر از خاک لحد پر سازد آغوش تو را

این چه هنگام خزان حسرت انگیز تو بود

کشتزار بی نم ما از تو صد امید داشت

این چه وقت خشکی ابر مطر ریز تو بود