طفل مریم بر سپهر از اشگ گلگون کرده سرخ

آری آری تعزیت را گرمی از صاحب عزاست

می شود شام از شفق ظاهر که بر بام فلک

سرنگون از دوش دوران رایت آل عباست

مهد خود در شام غم همرنگ طفل اشک ماست

خاکسارانی که بر رود علی بستند آب

گو نگه دارید آبی کاتش او را در قفاست