تیره گشت از روبهان ماوای شیری کز شرف

مهد خود در شام غم همرنگ طفل اشک ماست

خاکسارانی که بر رود علی بستند آب

گو نگه دارید آبی کاتش او را در قفاست

کمترین جای سگانش چشم آهوی خطاست

ای دل اینجا کعبه وصل است بگشا چشم جان

کز صفا هر خشت این آیینه گیتی نماست