چون یتیمان گرد غم بر چهره از رشک زمین

هر که در باب تو خواند فضلی از فصل کلام

در مکان مصطفی داند بلا فصلت مکین

بوترابت تا لقب گردیده دارد آسمان

چون سگ کویت نهد پا بر زمین در راه او

گستراند پرده های چشم خود آهوی چین

مایه تخمیر آدم گشت نور پاک تو