پیش از این مدح ای شه همت بلندان جهان

هیچ کس لب تر نسازد بر لب جوی بهشت

رحمتت گر دل به جانبداری دوزخ نهد

در دل افروزی زند پهلو به پهلوی بهشت

بود پایم کوته از طوف سر کوی بهشت

حالیم پیوسته سوی خود اشارت می کنند

حوریان دلکش پیوسته ابروی بهشت