نور گردون شد یکی صد بس که بر افلاک برد

از نشان نعل رخش عرش فرسای شما

چیست ماروبین خم گردون دوال کهکشان

گرنه دوران می زند کوس تولای شما

پرده چشم فلک خاک کف پای شما

با وجود بی قصوری چون زر بی سکه است

خط فرمان قضا موقوف طغرای شما