دیدی فلک خرامش خورشید بر زمین

غالب شریک حسن که می کرد دم به دم

جان آفرین ز خلقت او بر خود آفرین

وقت خرام او که ملک گفتیش دعا

واحسرتا که گنج گران مایه ای چنان

با آن شکوه و کوکبه در خاک شد دفین

چون بگسلد کفن ز هم آیا چها کند