خورشید عمر بر لب بام اجل رسید

تیغ اجل چگونه برون آید از نیام

با شخص فتنه بس که قضا بود متفق

در کار کینه بس که قدر داشت اهتمام

آن آفتاب را و فکندش فلک ز بام

چون شیشه وجود وی آفاق زد به سنگ

صد پاره شد ز غصه دل خاره و رخام