دارم اندیشه که عاشق نکنی باز مرا

ای ز دل رفته که دی سوختی از ناز مرا

کرده ام خوی به هجران چه کنم ناز اگر

عشق طغیان کند و دارد از آن باز مرا

باطل سحر مگر ورد زبانم گردد