چو میرد محتشم دور از قدت باری چو باز آئی

برون ار از سحاب برقع آن روی مه آسا را

خطر گاهیست گرد خرگهت از شیشهای دل

خدا را بر زمین ای مست ناز آهسته نه پا را

به خاکش گه گهی کن سایه گستر نخل بالا را