جز لشگر غمت سبب انقلاب را

ای تیر غمزه کرده به الماس خشم تیز

دریاب نیم کشته ز هر عتاب را

از هم سرو تن و دل و جان می برند و نیست

در من فکند دیدن او لرزه وای اگر

داند که چیست واسطه اضطراب را

دیدیم چشم جادوی آن مه شبی به خواب