عشق ز سینه چون کند تندی آه را بدر

حسن فزاست از رخت صورت اضطراب را

با دگران چها کند عشق که در مشارکت

رشک دهد ز کوه کن خسرو کامیاب را

حسن به جنبش آورد سلسله عتاب را

سحر رود به گرد اگر بند کند فسون گری

در قفس دو چشم من مرغ غریب خواب را