حسن تو در گل نهاد پای ملک بر فلک

تا نستاند به ناز جان نظر باز را

شعله بازار قتل پست شود گر کنی

نایب ترکان چشم صد قدر انداز را

بس که نهادی بلند پایه اعجاز را

چشم سخنگوی کرد کار زبان چون رقیب

منع نمود از سخن آن بت طناز را