زمین در جنبش آید محتشم از اضطراب من

که رسم خنده رفت از یاد لعل نوش خندش را

اگز قلب حقیقت هم بود ممکن محال است این

که جنبد غرق الفت خاطر کلفت پسندش را

هوای جلوه چون جنبش دهد نخل بلندش را