که هرگز از خنکی آن هوا نساخت مرا

سواد اعظم اقلیم عافیت بودم

خراب ساخت سواری به نیم تاخت مرا

من از بهشت فراغت شدم به دوزخ عشق

به دردمندی من کیست محتشم که الم

به اهل درد نه پرداخت تا شناخت مرا