بهرنوعی که بود ای نوش لب بسی زبانم را

به افسون محو کردی شکوه های بیکرانم را

به نیکی می بری نامم ولی چندان بدی با من

که گم می خواهی از روی زمین نام و نشانم را

به این خوش دل توان بودن که بهر مصلحت با من