که به رخ برقع شرم این همه بگشوده تو را

که به آن مایه جهل این قدرت کرده دلیر

که ز اندیشه دل بر حذر آسوده تو را

که دران نشئه تو را دست هوس سوده به گل

زده آن آب که بر خاک وجودت ای گل

که در خانه عصمت به گل اندوده تو را

که به فرمودن آن فعل تواضع فرمای