دل بیزار الفت دشمنی آفت پسندی را

سپهرم مایه بازیچه خود کرده پنداری

که باز از گریه ام درخنده دارد نوشخندی را

سزاوار فراقم من که از خوبان پسندیدم

نمی گفتم که آن بی درد با صد غصه نگذارد

به درد بی کسی در کنج محنت دردمندی را

دلم ازسینه خواهد جست بیرون محتشم تا کی