جهان ز فتنه چشمت پرست ز انخم زلف

ولی نکند ز دیوار هجر کاهی را

رو ای صبا و به آن سرو پاک دامن گو

که از برای تو کشتند بی گناهی را

نما به محتشم ای گل گریز گاهی را