گشت افسرده دل از سردی افسانه ما

سروی از یزد گذر کرد به کاشانه ما

که ازو چون ارم آراسته شد خانه ما

با دلی گرم نشاط آمد و از حرف نخست

فتنه را سلسله جنبان نشد آن زلف که هیچ

اعتباری نگرفت از دل دیوانه ما

به شراب لبش آلوده نگردید که دید