پر ز خوناب جگر ساغر و پیمانه ما

فتنه را سلسله جنبان نشد آن زلف که هیچ

اعتباری نگرفت از دل دیوانه ما

به شراب لبش آلوده نگردید که دید

مرغ طبعش طیران داشت چو بر اوج غرور

پیش او بود عبث ریختن دانه ما

گرد تکلیف نگشتم از آن رو که نبود