مرغ طبعش طیران داشت چو بر اوج غرور

اعتباری نگرفت از دل دیوانه ما

به شراب لبش آلوده نگردید که دید

پر ز خوناب جگر ساغر و پیمانه ما

پیش او بود عبث ریختن دانه ما

گرد تکلیف نگشتم از آن رو که نبود

لایق پادشهی بزم گدایانه ما