حاشا که بود در هم ز آلایش دامان ها

شد در ره او جسمم با آن که ز خوبان بود

این کشتی بی لنگر پرورده طوفان ها

آن ابر کرم کز فیض مشتاق خطا شوئیست

چون محتشم از دردش می کاهم و می خواهم

رنجوری خود در خود مهجوری درمان ها