بسته آتش پاره من تیغ و من حیران که چون

دیشبش در خواب دیدم با رخ چون آفتاب

آن چنان فرخ شبی دیگر نمی بینم به خواب

بسته باشد در میان آتش سوزنده آب

خانه ها در بادخواهد شد چه از دریای چشم

خیمه ها بیرون زند خیل سرشگم چون حباب