بسته باشد در میان آتش سوزنده آب

دیشبش در خواب دیدم با رخ چون آفتاب

آن چنان فرخ شبی دیگر نمی بینم به خواب

بسته آتش پاره من تیغ و من حیران که چون

خانه ها در بادخواهد شد چه از دریای چشم

خیمه ها بیرون زند خیل سرشگم چون حباب

تا قضا بازار حسنت گرم کرد از دست تو