خانه ها در بادخواهد شد چه از دریای چشم

آن چنان فرخ شبی دیگر نمی بینم به خواب

بسته آتش پاره من تیغ و من حیران که چون

بسته باشد در میان آتش سوزنده آب

خیمه ها بیرون زند خیل سرشگم چون حباب

تا قضا بازار حسنت گرم کرد از دست تو

آنقدر در آتش افتادم که افتاد از حساب