خیمه ها بیرون زند خیل سرشگم چون حباب

بسته آتش پاره من تیغ و من حیران که چون

بسته باشد در میان آتش سوزنده آب

خانه ها در بادخواهد شد چه از دریای چشم

تا قضا بازار حسنت گرم کرد از دست تو

آنقدر در آتش افتادم که افتاد از حساب

بحر اشک من که در طوفان دم از خون می زند