آنقدر در آتش افتادم که افتاد از حساب

خانه ها در بادخواهد شد چه از دریای چشم

خیمه ها بیرون زند خیل سرشگم چون حباب

تا قضا بازار حسنت گرم کرد از دست تو

بحر اشک من که در طوفان دم از خون می زند

گر سحاب انگیز گردد خون ببارد از سحاب

ریت از هم پیکرم تا چند پی در پی مرا