ماه سیمائی چو سیماب افکند در اضطراب

بحر اشک من که در طوفان دم از خون می زند

گر سحاب انگیز گردد خون ببارد از سحاب

ریت از هم پیکرم تا چند پی در پی مرا

محتشم مرغ دلم تا صید آن خون خواره شد

صد عقوبت دید چون گنجشک در چنگ عقاب