می رود پیوسته صدا به رو کمانش در رکاب

دی که در من دیدن آن آفتاب آتش فکند

دیده آبی زد بر آتش ورنه می گشتم کباب

چون عنان گیرم سواری را کز استیلای حسن

عشق اگر پاکست در انجام صحبت میشود

رسم معشوقان نیاز آئین عشاقان عتاب

جز من مظلوم کز عمر خودم بیزار کیست