بسته شد از چار حد بر من در وصلش که هست

همچو شمعم هست شبها بی رخ آن آفتاب

دیده گریان سینه بریان تن گدازان دل کباب

دل غمین خاطر حزین تن در بلاجان در عذاب

در زمین و آسمان دارند ز آب و تاب او

آب شرم آئینه رو مهتاب خورشید اضطراب