دل غمین خاطر حزین تن در بلاجان در عذاب

همچو شمعم هست شبها بی رخ آن آفتاب

دیده گریان سینه بریان تن گدازان دل کباب

بسته شد از چار حد بر من در وصلش که هست

در زمین و آسمان دارند ز آب و تاب او

آب شرم آئینه رو مهتاب خورشید اضطراب

سرو کی گیرد به گلشن جای سروی کش بود