ناوکی بود که آن بازوی پرزور انداخت

من که سر خوش نشدم از می صد خمخانه

به یکی ساغرم آن نرگس مخمور انداخت

آن که در کشتن من دست اجل بست به چوب

رنج را از تن مایل به اجل دور افکند

مژده پرسش او بس که به دل شور انداخت

ساخت بر گنج حیات دو جهانم دُرنامنه