رنج را از تن مایل به اجل دور افکند

به یکی ساغرم آن نرگس مخمور انداخت

آن که در کشتن من دست اجل بست به چوب

ناوکی بود که آن بازوی پرزور انداخت

مژده پرسش او بس که به دل شور انداخت

ساخت بر گنج حیات دو جهانم دُرنامنه

به عیادت چو گذر بر من رنجور انداخت