از گذاری که سلیمان به سر مور انداخت

ساخت بر گنج حیات دو جهانم دُرنامنه

به عیادت چو گذر بر من رنجور انداخت

از دل جن و بشر شعله غیرت سر زد

کلبه محتشم از غرفه مه برد سبق

تا بر او پرتوی آن طلعت پرنور انداخت