کلبه محتشم از غرفه مه برد سبق

به عیادت چو گذر بر من رنجور انداخت

از دل جن و بشر شعله غیرت سر زد

از گذاری که سلیمان به سر مور انداخت

تا بر او پرتوی آن طلعت پرنور انداخت