گر مرهم هر خسته به اندازه درد است

نخل قد خم گشته که پرورده دردست

بارش دل پرخون و گلش چهره زردست

صدساله وصال تو مرا می رسد ای ماه

خاک که ز جولان سمندت شده برباد

کان زلف مشوش دگر آلوده گرد است

دل کز خرد و صبر و سکون صاحب خیل است