کان زلف مشوش دگر آلوده گرد است

صدساله وصال تو مرا می رسد ای ماه

گر مرهم هر خسته به اندازه درد است

خاک که ز جولان سمندت شده برباد

دل کز خرد و صبر و سکون صاحب خیل است

از تفرقه عشق تو فرداست که فرداست

منسوخ کن حسن دلارام زلیخاست