دل کز خرد و صبر و سکون صاحب خیل است

گر مرهم هر خسته به اندازه درد است

خاک که ز جولان سمندت شده برباد

کان زلف مشوش دگر آلوده گرد است

از تفرقه عشق تو فرداست که فرداست

منسوخ کن حسن دلارام زلیخاست

عشق تو که آرام ربای زن و مرد است