به این گمان که شوم قابل ترحم تو

که پیک آه گران خاطر سبک خیز است

کشاکش رگ جانم شب دراز فراق

ز سر گرانی آن طره دلاویز است

خوشم که تیغ جهانی به خون من تیز است

چو محتشم سخن زا قامتت کند بشنو

که گاه گاه سخنهای او بانگین است