که در رهت دل امیدوار بسیار است

صبا به لطف برانگیز گردی از ره دوست

که دیده ها به ره انتظار بسیار است

بگو بیا و بگردان عنان ز وادی ناز

هنوز چون مگس و مور ز آدمی و پری

بخوان حسن تو را ریزه خوار بسیار است

به یک خزان مکن از حسن خویش قطع امید