که گلستان تو را نوبهار بسیار است

هنوز چون مگس و مور ز آدمی و پری

بخوان حسن تو را ریزه خوار بسیار است

به یک خزان مکن از حسن خویش قطع امید

برون منه قدم از راه دلبری که هنوز

چو محتشم به رهت خاکسار بسیار است