در ره مرغ دلم حلقه مکن زلف را

وقت نوازش رسید ناز و تغافل بس است

نخل تو شد میوه ریز از تو ندیدم بری

جامه چو گل میدرم صبر و تحمل بس است

بر سر سرو قدت حلقه کاکل بس است

سایه ز خود گو ببر غیر تو گر خود هماست

چتر همایون گل بر سربلبل بس است